Ta rasą (inaczej Basset Bleu de Gascogne, Blue Gascony Basset) należy do grupy psów gończych, wykorzystywanych w polowaniach na zwierzynę. Rasą ta jest znana od XVII wieku, wymarła w 1911 roku. Obecne bassety gryfońskie zostały tak skonstruowane, by przypominały tą wymarłą już rasę (mutacji tej dokonał Alain Bourboun). Cały czas trwają prace nad jej udoskonaleniami. Dorosłe osobniki osiągają wagę od 16 do 18 kilogramów, a od 32 do 38 centymetrów wysokości. Psy tej rasy posiadają bardzo krępą budowę, długi tułów i stosunkowo krótkie nogi. Cechą charakterystyczną są opadające, duże uszy. Ogon jest także proporcjonalnie długi wobec całego ciała. Posiada mocne, okrągłe stopy. Sierść jest krótka, twarda, odporna na wilgoć. Umaszczenie jest trójkolorowe. Przeważa biały z czarnymi nakropieniami na tułowiu i głowie. Ma małe, rude podpalenie na głowie. Jest nie tylko dobrym myśliwym, ale dobrym towarzyszem człowieka. Jest psem przyjaznym, wdzięcznym, pełnym radości i żywego temperamentu, bardzo przyjaznym wobec człowieka
Rasą basseta hond należy do grupy psów gończych. Są przydatne myśliwym polującym pieszo na małą zwierzynę. Powstał prawdopodobnie na skutek mutacji z bloodhoundem. Według klasyfikacji FCI rasą basset hond jest cały czas poddawana próbom pracy. Psy tej rasy mają szeroki, długi tułów, klatka piersiowa jest głęboka. Nogi są niezwykle krótkie, silne, skóra na nich jest pofałdowana. Ich cecha zauważalną są charakterystyczne oczy w kolorze orzechowym, z obwisłą, podczerwoną dolną powieką. Uszy są bardzo duże, masywne, w dotyku aksamitne, opadając, lekko się zakręcają do środka. Ogon jest duży, silny. Sierść jest bardzo miła w dotyku, gładka, przylegająca. Maści SĄ bardzo zróżnicowane. Jeśli chodzi o usposobienie, to psy rasy basset hond są cenione za duży upór, wytrwałość, oddanie. Psy te wykazują dużą tolerancję w stosunku do dzieci, więc nadają się jako psy rodzinne(obecnie są hodowane głównie jako psy rodzinne właśnie). Mogą
mieszkać w małym mieszkaniu, ale muszą mieć zapewnioną dostateczną ilość ruchu.
Beagle należą do grupy małych psów gończych, które są najmniejsze w tejże sekcji. Rasa znana już w czternastym wieku, używana do polowań w sforze na małą zwierzynę, taką jak bażanty czy króliki. Powstała najprawdopodobniej z krzyżówki terierów z harrierami. Dorosły beagle osiąga 33-40 cm, zaś masę ok.15 kg. Posiadają mocna i krepą budowę ciała. Przednie łapy są mocne, dobrze umięśnienie, tylne także muskularne, a stawy skokowe mocne. Uszy są długie, osądzone nisko na głowie, zakręcające się lekko do środka. Ogon jest także mocno, noszony przez właściciela w sposób niezwykle wesoły. Jego sierść jest krótka i przylegająca. Umaszczenie jest bardzo różnorodne, najczęściej trójkolorowe. Jego natura i usposobienie jest wesołe, energiczne, chętnie bawi się z dziećmi. Ma jednak skłonność do włóczęgostwa. Pies musi prowadzić aktywny tryb życia. W przeciwnym razie prowadzi do otyłości zwierzęcia, co może się okazać tragiczne w skutkach dla pupila. Pies jest niezwykle popularny, także w Polsce, a co ciekawe, wciąż przybywa mu fanów.
Beagle harrier jest zaklasyfikowana do rasy psów gończych. Podobny do typowego, normalnego beagla. Rasą ta powstała na skutek krzyżówki Beagle z Harrierem oraz z niewielkim udziałem poitevina w dziewiętnastym wieku. Dorosły przedstawiciel tej rasy osiąga od 45 do 50 centymetrów wzrostu, a jego masą waha się w granicach 19- 21 kilogramów. Ich budowa jest masywna i krępa, posiadają stosunkowo dużą głowę (w porównaniu z całym ciałem). Psy te mają maści trójkolorowe, najczęściej są to kolory: rudo- czarne-białe. Okazują się wspaniałymi psami rodzinnymi, domowymi, ze względu ma swoje przyjazne usposobienie. SĄ lojalne, zrównoważone, posłuszne. Maja świetne relacje z dziećmi, lubią się bawić z maluchami. Tolerują także inne pupile domowe w domu. Aby pies beagle harrier był zdrowy i utrzymywał odpowiedni poziom formy, trzeba mu zapewnić odpowiednią dozę ruchu na świeżym powietrzu. Jako psy gończe, lubią mieć kontakt z przyrodą. W Polsce są jeszcze mało spotykane, najczęściej występują w rodzinnej Francji.
Psy rasy bearded coliie (ianzcej Beardie, Highland Collie, Hairy Mou ed Collie, Mountain Collie) należą do grupy psów pasterskich i zaganiających (owczarskich). Rodzinnym krajem tej rasy jest Szkocja, gdzie była używana do pilnowania i zaganiani stad owiec. Obecnie jest wykorzystywany nie tylko jako pies pasterski, ale także pomagają policji czy w ratowaniu ludzi. Wymiary dorosłego beardeda coliie wynoszą 47-55 cm. Jego cechą charakterystyczną jest długa, twarda, szorstka sierść. Maści są różne (płowe, łupkowe, brunatne, piaskowe, błękitne, szare i brązowe). Jeśli chodzi o charakter i temperament, to psy tej rasy są bardzo wesołe, mądre, lojalne wobec właściciela, i co ważne, nieagresywne. Są to zwierzęta bardzo aktywne, potrzebujące dużo ruchu. Z tego względu nadają się do uprawiania różnych sportów, na przykład agility czy flyball. Nie znoszą dobrze samotności, potrzebują cały czas uwagi człowieka. Może mieszkać zarówno w mieszkaniu w mieście, jak i w domu na wsi- ma duże zdolności przystosowawcze
Psy rasy beaurocon (inne nazwy to: Owczarek francuski z Beauce, Bas Rouge, Berger de Beatce) należy do grupy psów pasterskich, zaganiających. Pochodzi z Francji, regionu zwanego Beauco, z czym też jest związana nazwa rasy. Dorosły osobnik osiąga wymiary 61 – 70 cm, zaś masę 30-35 kg. Jest to zatem pies mocnej budowy, ale bardzo zwinny. Jego sierść jest gruba, mocna, je długość- krótka. Kolor czarny podpalany lub arlekin (czarny podpalany w biało-szare łaty). Jest psem pracowitym i odważnym. Przywiązuje się do właściciela, jednak wobec obcych okazuje się nieufny. Z tego powodu potrzebują doświadczonego i konsekwentnego wychowawcy. Jest sprytny, uważny, szybko się uczy. Toleruje także dzieci, pod warunkiem, ze jest z nimi oswajany od początku. Może być traktowany jako pies pasterski, stróżujący, a także jako przewodnik dla niewidomych. Jest psem niewymagającej specjalnej pielęgnacji, potrzebują jedynie sporo ruchu, ze względu na swą aktywną naturę. W Polsce psy rasy bearucon są mało popularne
Jest to rasa zaklasyfikowana do grupy terierów. Według tej klasyfikacji cały czas podlega próbom pracy. Pierwotnie był traktowany jako pies myśliwski. Rasa powstała w Anglii w dziewiętnastym wieku. Jest to mieszanka takich ras, jak: bullterierów, dandie dinmont terierów, szorstkowłosych terierów, a także innych ras. Psy te osiągają maksymalnie 41 centymetrów wysokości, zaś ich masa nie przekracza 10 kilogramów. Jego budowa jest wiotka i delikatna, nogi proporcjonalnie do całego ciała, wysokie i smukłe. Jego sierść wymaga systematycznej pielęgnacji i profesjonalnych zabiegów. Kolor maści jest najczęściej niebiesko-popielaty, niebieski podpalony, wątrobiany lub piaskowy. Obecnie jest traktowany jako pies rodzinny i domowy, przywiązuje się do domowników i właściciela, wobec którego jest niezwykle lojalny. Jest mało tolerancyjny wobec innych psów. Wykazuje się żywiołowością i odwagą, potrzebuje dużo ruchu. Jest to rasa, która w Polsce jest niezwykle rzadko spotykana. Potrzebuje doświadczonego i cierpliwego hodowcy z pasją.
Jest to jedna z ras psów pasterskich i zaganiających. Inna nazwa to „Owczarek z Bergamo”. Bergamo to region Włoch, z których rasa ta pochodzi. Wykorzystywało się ją głównie do pilnowania zwierząt hodowlanych. Zdrowy, dorosły osobnik osiąga od 54 do 62 centymetrów wysokości, zaś jego masa oscyluje w granicach 26 do 38 kilogramów. Jest to pies o dużej sile, a zarazem zwinności, odpornym na niekorzystne warunki. Ma bardzo gęstą, grubą sierść, co jest powodem złudzenia optycznego (pies wydaje się dużo większy). Sierść tego psa samoistnie roluje się w tzw. dredy. Włos jest gruby, płaski i szeroki, nie można dopuścić do jego filcowania. Umaszczenie może mieć odcienie szarości i płowego, oraz czarnego. Co ciekawe, u tej rasy wraz z wiekiem, sierść płowieje. Bergamsco okazują się psami niezależnymi. Ze względu na swoją dużą samodzielność, nie zawsze wykazują się posłuszeństwem wobec pana. Nie tolerują obcych, jednak nie są bezpodstawnie agresywne. Obecnie te psy są wykorzystywane głównie jako stróże. W Polsce są mało znane.
Bernardyny są bardzo opiekuńczymi i przyjacielskimi psami. Posiadają bardzo plastyczną naturę-łatwo je wychować i przystosować do reguł obowiązujących w domu. Wysławiają się ratowaniem ludzi w górach, co już od dzieciństwa każdy z nas zna z bajek czy filmów. Miłość, czas i oddanie, które włożymy w opiekę nad tym zwierzęciem zwróci się nam z nawiązką. Rasa pochodzi ze Szwajcarji, cechuje ją ogromna siła a za razem łagodność, co powoduje kontrast-duży, a łagodny pies. Bernardyn potrzebuje dużej przestrzeni, na której może swobodnie biegać i się bawić. Po zabawie nasza pociecha ma nie lada apetyt (lubi różne przysmaki), ale z tym należy uważać, aby ją nie przekarmić, ponieważ prowadzi to do nadwagi i poważnych chorób. Bernardyny są traktowane przez właścicieli jako członkowie rodziny, ze względu na ich zrównoważoną osobowość, poprzez co nie stanowią zagrożenia dla dzieci. Są bardzo cierpliwe i odporne na dziecięce harce. Gdy miarka dokuczania się skończy, pies po prostu wstaje i idzie w inne miejsce nie demonstrując agresywnych zachowań.
Rasa ta pochodzi z terenów Szwajcarii, przeciętna długość życia czworonoga wynosi od 10 do 13 lat. Berneńczyki mają bardzo piękną połyskującą sierść. Zaliczają się do rodziny psów długowłosych. Wymagają częstego szczotkowania, a co za tym idzie pielęgnacji i czułości. Umaszczenie podstawowe owczarka to kruczoczarna sierść z ciemnym brązowo-czerwonym podpalaniem na policzkach, nad oczami, na kończynach i na klatce piersiowej. Posiada również białe znaczenia na głowie, klatce piersiowej, na łapach i czasem końcu ogona. Psy berneńskie mają bardzo umiarkowany temperament, nie są agresywne, ale potrzebują bardzo dużo ruchu, co najmniej 1 godzinę dziennie. Z natury te czworonogi są stróżami ale nadają się także do szkolenia na psy ratownicze (lawinowe, gruzowe), tropiące, towarzyszące, a także sprawdzają się podczas terapii z osobami niepełnosprawnymi. Berneńczyki wymagają ciągłego kontaktu z ludźmi, ponieważ pozostawione same sobie stają się lękliwe i agresywne, również negatywnie wpływa na nie burzliwa atmosfera domowa.